سیگار برگ (Cigar) ریشه‌ای بسیار قدیمی دارد و پیدایش آن به بومیان قاره آمریکا، به‌ویژه سرخ‌پوستان مناطق کارائیب، آمریکای مرکزی و حتی بخش‌هایی از آمریکای جنوبی بازمی‌گردد. این مردمان بومی هزاران سال پیش از ورود اروپایی‌ها، گیاه تنباکو را کشت می‌کردند و از آن در مراسم آیینی، درمانی و حتی ارتباطات معنوی استفاده می‌کردند. آن‌ها برگ‌های تنباکو را پس از خشک‌کردن، به‌صورت لوله‌ای می‌پیچیدند و می‌سوزاندند؛ چیزی بسیار شبیه به سیگار برگ‌های امروزی. با ورود کریستف کلمب به قاره آمریکا در سال ۱۴۹۲، اروپایی‌ها برای اولین بار با تنباکو و روش مصرف آن آشنا شدند. ملوانان او مشاهده کردند که بومیان دود حاصل از این برگ‌ها را استنشاق می‌کنند. این کشف برای اروپایی‌ها بسیار عجیب اما جذاب بود و به‌سرعت توجه آن‌ها را جلب کرد. پس از بازگشت به اروپا، تنباکو به‌عنوان یک گیاه جدید معرفی شد و به‌مرور زمان به یکی از کالاهای مهم تجاری تبدیل شد. در قرن‌های شانزدهم و هفدهم، مصرف تنباکو در اروپا گسترش یافت و به شکل‌های مختلفی مانند پیپ، انفیه و بعدها سیگار و سیگار برگ مورد استفاده قرار گرفت. در این میان، سیگار برگ به‌دلیل شباهت بیشتر به روش سنتی بومیان، جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد. کشورهایی مانند کوبا، به‌ویژه به‌دلیل شرایط آب‌وهوایی مناسب و خاک حاصلخیز، به مرکز اصلی کشت تنباکوی مرغوب و تولید سیگار برگ باکیفیت تبدیل شدند. در قرن نوزدهم، با پیشرفت صنعت و افزایش تقاضا، تولید سیگار برگ وارد مرحله صنعتی شد، اما همچنان بخش زیادی از آن به‌صورت دست‌ساز (Handmade) باقی ماند. کارگران ماهر، برگ‌های تنباکو را با دقت خاصی انتخاب و ترکیب می‌کردند تا طعم و کیفیت مطلوب ایجاد شود. در این دوره، سیگار برگ به نمادی از قدرت، ثروت و جایگاه اجتماعی تبدیل شد و اغلب در میان سیاستمداران، تاجران و افراد بانفوذ دیده می‌شد. در قرن بیستم، با ظهور سیگارهای کاغذی، مصرف سیگار برگ تا حدی کاهش یافت، اما هرگز از بین نرفت. بلکه بیشتر به‌عنوان یک کالای لوکس و خاص شناخته شد که مصرف آن نیازمند زمان، دقت و تجربه است. امروزه سیگار برگ نه‌تنها یک محصول مصرفی، بلکه بخشی از فرهنگ و سبک زندگی در بسیاری از نقاط جهان محسوب می‌شود و همچنان کشورهایی مانند کوبا در این صنعت پیشتاز هستند.